پاییز اومد من رفتم ...

دیگه بسه

حال ندارم بنویسم

چیزی دیگه مهم نیست

دیگه حس میکنم بزرگ شدم

زندگی رو دوست دارم با همه چیزش

میخوام خودم باشم

 

 

برای همیشه تعطیل شد ...

 

 

 خدا حافظ وبلاگ قشنگم

از اینکه دو سال منو تحمل کردی ممنون

تو هم دیگه بزرگ شدی

برو دنبال زندگیت

 

پاییز مبارک...

 خدا حافظ

89/6/31

 

با چشمای بی فروغ

میون راست و دروغ

خودمو گم میکنم
توی این شهر شلوغ

پچ پچ آدمکا
بس که تو هم میدووه

دیگه فریاد منو سایمم نمیشنوه
صدای زنجیر تو گوشم میخونه

تو داری از قافله دور میمونی

 

 باز کن پنجره‌ها را که نسيم

 روز ميلاد اقاقي ها را
 جشن مي گيرد
 و بهار
 روي هر شاخه کنار هر برگ
 شمع روشن کرده است
 همه چلچله ها برگشتند
 و طراوت را فرياد زدند
 کوچه يکپارچه آواز شده است
 و درخت گيلاس هديه جشن اقاقي ها را
 گل به دامن کرده است
 باز کن پنجره‌ها را اي دوست
 هيچ يادت هست
 که زمين را عطشي وحشي سوخت؟
 برگ ها پژمردند
 تشنگي با جگر خاک چه کرد؟
 هيچ يادت هست؟
 که توي تاريکي شب هاي بلند
 سيلي سرما با تاک چه کرد؟
 با سر و سينه گل هاي سپيد
 نيمه شب، باد غضبناک چه کرد؟
 هيچ يادت هست؟
 حاليا معجزه باران را باور کن
 و سخاوت را در چشم چمن زار ببين
 و محبت را در روح نسيم
 که در اين کوچه تنگ
 با همين دست تهي
 روز ميلاد اقاقي ها را
 جشن مي گيرند خاک جان يافته است
 تو چرا سنگ شدي؟ تو چرا اين همه دلتنگ شدي ؟ باز کن پنجره را
 و بهاران را
 باور کن!

 

 

گلی از شاخه اگر می چینیم

                    برگ برگش نکنیم

                         و به بادش ندهیم

 

لااقل لای کتاب دلمان بگذاریم

                        و شبی چند از آن را

                                   هی بخوانیم و ببوسیم و معطر بشویم

 

             شاید از باغچه کوچک اندیشه مان گل روید ...

 

                                                                          سهراب سپهری

 

نمیدونم چرا باز اینجوری شدم

بوی پاییز داره میاد

باید باز آماده ی رفتن بشم

بازم میاد روزی که بارون بباره ...

 

آه! در شهر شما یاری نبود

قصه هایم را خریداری نبود

 

خاطرات عمر شیرین مرا

یادبود عشق دیرین مرا

در سکوت بی سرانجام بیایان

آتشی از استخوانم برفروزان

در میان بوته های خشک بی جان

در غبار آسمانگرد بیابان

شعرهایم را بسوزان

برگ برگ خاطراتم را بسوزان

تا نماند قصه ای از آشنایی

تا شود خاموش فریاد جدایی

تا نماند دیگر از من یادگاری

در خزانی یا بهاری

شعرهایم را بسوزان

برگ برگ خاطراتم را بسوزان ...

زندگی، شیرینی لحظه هامان را خورد!

 

 

 

 

و ما همچنان بحث می کردیم

 

 

 

 

که نیمه خالی لیوان چای را ببینیم،

به دنبال ياری ماندگار نگرد

 

 

 

آنگاه كه خود ماندگار نيستي

 

 

 

 

 

تنها درسي كه عشق به من آموخت

 

 

 

 

 

 

 

 

تنها دردي كه سينه ام را سوخت!!!