کارت دارم ...

یادآر ز شمعِ مرده یادآر

ای مرغِ سحر! چو این شبِ تار

 

بگذاشت ز سر، سیاه‌کاری،

 

وز نفحه‌ی روح‌بخشِ اسحار

 

رفت از سرِ خفتگان، خماری،

 

بگشود گره ز زلفِ زرتار

 

محبوبه‌ی نیلگونْ عماری،

 

یزدان به‌ کمال شد پدیدار

 

و اهریمنِ زشت‌خو حصاری،

 

یادآر ز شمعِ مرده! یادآر!

 

ای مونسِ یوسف اندر این بند!

 

تعبیرْ عیان چو شد تو را خواب،

 

دلْ پُر ز شعف، لب از شکرخند

 

محسودِ عدو، به‌ کامِ اصحاب،

 

رفتی برِ یار و خویش و پیوند

 

آزادتر از نسیم و مه‌تاب،

 

زان کو همه‌ شام با تو یک‌چند

 

در آرزوی وصالِ احباب

 

اختر به‌ سحر‌ شمُرده، یادآر!

 

چون باغ شود دوباره خرّم

 

ای بلبلِ مستمندِ مسکین!

 

وز سنبل و سوری و سپرغم

 

آفاق، نگارخانه‌ی چین،

 

گلْ سرخ و به‌ رخ عرق ز شبنم،

 

تو داده ز کف زمامِ تمکین،

 

زان نوگلِ پیش‌رس که در غم

 

نا‌داده به‌ نارِ شوقْ تسکین،

 

از‌ سردیِ‌ دی‌ فسرده، یادآر!

 

ای هم‌رهِ تیهِ پورِ عمران!

 

بگذشت چو این سنینِ معدود،

 

وآن شاهدِ نغزِ بزمِ عرفان

 

بنمود چو وعدِ خویشْ مشهود،

 

وز مذبحِ زر چو شد به کیوان،

 

هر صبحْ شمیمِ عنبر و عود،

 

زان کو به گناه قومِ نادان،

 

در حسرتِ روی ارضِ موعود

 

بر‌ بادیه‌ جان‌ سپرده، یادآر!

 

چون گشت ز نو زمانه، آباد

 

ای کودکِ دوره‌ی طلایی!

 

وز طاعتِ بندگان خود شاد

 

بگرفت ز سرْ خدا خدایی،

 

نه رسمِ ارم، نه اسمِ شدّاد

 

گِل بست زبانِ ژاژ‌خایی،

 

زان کس که ز نوکِ تیغِ جلاد

 

مأخوذ به جرمِ حق‌ستایی

 

تسنیمِ وصالْ خورده، یادآر!

یادآر ز شمعِ مرده یادآر

ای مرغِ سحر! چو این شبِ تار

 

بگذاشت ز سر، سیاه‌کاری،

 

وز نفحه‌ی روح‌بخشِ اسحار

 

رفت از سرِ خفتگان، خماری،

 

بگشود گره ز زلفِ زرتار

 

محبوبه‌ی نیلگونْ عماری،

 

یزدان به‌ کمال شد پدیدار

 

و اهریمنِ زشت‌خو حصاری،

 

یادآر ز شمعِ مرده! یادآر!

 

ای مونسِ یوسف اندر این بند!

 

تعبیرْ عیان چو شد تو را خواب،

 

دلْ پُر ز شعف، لب از شکرخند

 

محسودِ عدو، به‌ کامِ اصحاب،

 

رفتی برِ یار و خویش و پیوند

 

آزادتر از نسیم و مه‌تاب،

 

زان کو همه‌ شام با تو یک‌چند

 

در آرزوی وصالِ احباب

 

اختر به‌ سحر‌ شمُرده، یادآر!

 

چون باغ شود دوباره خرّم

 

ای بلبلِ مستمندِ مسکین!

 

وز سنبل و سوری و سپرغم

 

آفاق، نگارخانه‌ی چین،

 

گلْ سرخ و به‌ رخ عرق ز شبنم،

 

تو داده ز کف زمامِ تمکین،

 

زان نوگلِ پیش‌رس که در غم

 

نا‌داده به‌ نارِ شوقْ تسکین،

 

از‌ سردیِ‌ دی‌ فسرده، یادآر!

 

ای هم‌رهِ تیهِ پورِ عمران!

 

بگذشت چو این سنینِ معدود،

 

وآن شاهدِ نغزِ بزمِ عرفان

 

بنمود چو وعدِ خویشْ مشهود،

 

وز مذبحِ زر چو شد به کیوان،

 

هر صبحْ شمیمِ عنبر و عود،

 

زان کو به گناه قومِ نادان،

 

در حسرتِ روی ارضِ موعود

 

بر‌ بادیه‌ جان‌ سپرده، یادآر!

 

چون گشت ز نو زمانه، آباد

 

ای کودکِ دوره‌ی طلایی!

 

وز طاعتِ بندگان خود شاد

 

بگرفت ز سرْ خدا خدایی،

 

نه رسمِ ارم، نه اسمِ شدّاد

 

گِل بست زبانِ ژاژ‌خایی،

 

زان کس که ز نوکِ تیغِ جلاد

 

مأخوذ به جرمِ حق‌ستایی

 

تسنیمِ وصالْ خورده، یادآر!

لیلی بنشین خاطره ها را رو کن

لب وا کن و با واژه بزن جادو کن

لیلی تو بگو،حرف بزن،نوبت توست

بعد از من و جان کندن من نوبت توست

لیلی مگذار از دَم ِ خود دود شوم

لیلی مپسند این همه نابود شوم

لیلی بنشین، سینه و سر آوردم

مجنونم و خونابِ جگر آوردم

مجنونم و خون در دهنم می رقصد

دستان جنون در دهنم می رقصد

مجنون تو هستم که فقط گوش کنی

بگذاری ام و باز فراموش کنی

دیوانه تر از من چه کسی هست،کجاست

یک عاشق ِ این گونه از این دست کجاست

تا اخم کنی دست به خنجر بزند

پلکی بزنی به سیم آخر یزند

تا بغض کنی،درهم و بیچاره شود

تا آه کِشی،بندِ دلش پاره شود

ای شعله به تن،خواهرِ نمرود بگو

دیوانه تر از من چه کسی بود،بگو

آتش بزن این قافیه ها سوختنی ست

این شعر ِ پُر از داغ ِ تو آتش زدنی ست

ابیاتِ روانی شده را دور بریز

این دردِ جهانی شده را دور بریز

من را بگذار عشق زمین گیر کند

این زخم  سراسیمه مرا پیر کند

این پِچ پِچ ِ ها چیست،رهایم بکنید

مردم خبری نیست،رهایم بکنید

من را بگذارید که پامال شود

بازیچه ی اطفالِ کهنسال شود

من را بگذارید به پایان برسد

شاید لَت و پارَم به خیابان برسد

من را بگذارید بمیرد،به درَک

اصلا برود ایدز بگیرد،به درَک

من شاهدِ نابودی دنیای منم

باید بروم دست به کاری بزنم

حرفت همه جا هست،چه باید بکنم

با این همه بن بست چه باید بکنم

لیلی تو ندیدی که چه با من کردند

مردم چه بلاها به سَرم آوردند

من عشق شدم،مرا نمی فهمیدند

در شهرِ خودم مرا نمی فهمیدند

این دغدغه را تاب نمی آوردند

گاهی همگی مسخره ام می کردند

بعد از تو به دنیای دلم خندیدند

مردم به سراپای دلم خندیدند

در وادیِ من چشم چرانی کردند

در صحن ِ حَرم تکه پرانی کردند

در خانه ی من عشق خدایی می کرد

بانوی هنر، هنرنمایی می کرد

من زیستنم قصه ی مردم شده است

یک تو، وسط زندگیم گم شده است

اوضاع خراب است،مراعات کنید

ته مانده ی آب است،مراعات کنید

از خاطره ها شکر گذارم، بروید

مالِ خودتان دار و ندارم، بروید

لیلی تو ندیدی که چه با من کردند

مردم چه بلاها به سرم آوردند

من از به جهان آمدنم دلگیرم

آماده کنید جوخه را، می میرم

در آینه یک مردِ شکسته ست هنوز

مرد است که از پا ننشسته ست هنوز

یک مرد که از چشم تو افتاد شکست

مرد است ولی خانه ات آباد، شکست

در جاده ی خود یک سگِ پاسوخته بود

لب بر لب و دندان به زبان دوخته بود

بر مسندِ آوار اگر جغد منم

باید که در این فاجعه پرپر بزنم

اما اگر این جغد به جایی برسد

دیوانه اگر به کدخدایی برسد

ته مانده ی یک مرد اگر برگردد

صادق،سگ ولگرد اگر برگردد

معشوق اگر زهر مهیا بکند

داوود نباشد که دری وا بکند

این خاطره ی پیر به هم می ریزد

آرامش تصویر به هم می ریزد

ای روح مرا تا به کجا می بری ام

دیوانه ی این سرابِ خاکستری ام

می سوزم و می میرم و جان می گیرم

با این همه هر بار زبان می گیرم

در خانه ی من پنجره ها می میرند

بر زیر و بم باغ، قلم می گیرند

این پنجره تصویر خیالی دارد

در خانه ی من مرگ توالی دارد

در خانه ی من سقف فرو ریختنی ست

آغاز نکن،این اَلَک آویختنی ست

بعد از تو جهانِ دگری ساخته ام

آتش به دهانِ خانه انداخته ام

بعد از تو خدا خانه نشینم نکند

دستانِ دعا بدتر از اینم نکند

من پای بدی های خودم می مانم

من پای بدی های تو هم می مانم

لیلی تو ندیدی که چه با من کردند

مردم چه بلاها به سرم آوردند

آواره ی آن چشم ِ سیاهت شده ام

بیچاره ی آن طرز نگاهت شده ام

هر بار مرا می نگری می میرم

از کوچه ی ما می گذری، می میرم

سوسو بزنی، شهر چراغان شده است

چرخی بزنی،آینه بندان شده است

لب باز کنی،آتشی افروخته ای

حرفی بزنی،دهکده را سوخته ای

بد نیست شبی سر به جنونم بزنی

گاهی سَرکی به آسمانم بزنی

من را به گناهِ بی گناهی کشتی

بانوی شکار، اشتباهی کشتی

بانوی شکار،دست کم می گیری

من جان دهم آهسته تو هم می میری

از مرگِ تو جز درد مگر می ماند

جز واژه ی برگرد مگر می ماند

این ها همه کم لطفی ِ دنیاست عزیز

این شهر مرا با تو نمی خواست عزیز

دیوانه ام،از دست خودم سیر شدم

با هر کسِ همنام ِ تو درگیر شدم

ای تُف به جهانِ تا ابد غم بودن

ای مرگ بر این ساعتِ بی هم بودن

یادش همه جا هست،خودش نوش ِ شما

ای ننگ بر و مرگ بر آغوش شما

شمشیر بر آن دست که بر گردنش است

لعنت به تنی که در کنار تنش است

دست از شب و روز گریه بردار گلم

با پای خودم می روم این بار گلم

علیرضا آذر

پیداش کردم ...

 

از یه جایی به بعد دیگه بزرگ نمیشی، پیر میشی
از یه جایی به بعد دیگه خسته نمیشی، میبُری
از یه جایی به بعد هم دیگه تکراری نیستی، زیادی‌ هستی!…

همه‌ی آنهایی که مرا می‌شناسند
می‌دانند چه آدم حسودی هستم ؛
و همه‌ی آنهایی که تو را می‌شناسند ...

لعنت به همه آنهایی که تو را می‌شناسند !

"نزار قبانی"

کم‌کم تفاوت ظریف میان نگه‌داشتن یک دست
و زنجیر کردن یک روح را یاد خواهی گرفت.

این‌که عشق تکیه‌کردن نیست
و رفاقت، اطمینان خاطر.
...
و یاد می‌گیری که بوسه‌ها قرارداد نیستند
و هدیه‌ها، عهد و پیمان معنی نمی‌دهند.

و شکست‌هایت را خواهی پذیرفت
سرت را بالا خواهی گرفت با چشم‌های باز
با ظرافتی زنانه و نه اندوهی کودکانه

و یاد می‌گیری که همه‌ی راه‌هایت را هم‌امروز بسازی
که خاک فردا برای خیال‌ها مطمئن نیست
و آینده امکانی برای سقوط به میانه‌ی نزاع در خود دارد

کم کم یاد می‌گیری
که حتی نور خورشید می‌سوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری.

بعد باغ خود را می‌کاری و روحت را زینت می‌دهی
به جای این‌که منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.

و یاد می‌گیری که می‌توانی تحمل کنی...
که محکم هستی...
که خیلی می‌ارزی.

و می‌آموزی و می‌آموزی

با هر خداحافظی
یاد می‌گیری

چرا نمی کشد مرا خدای چشمهای تو

میان آب و آتشم میان چشمهای تو

قسم به ساعت ازل دقیقه ای هزار بار

دلم عجیب می کند هوای چشمهای تو

چقدر با ستاره ها با لحن آب و آیینه

مستانه حرف می زنم به جای چشمهای تو

از آن مستی که دیدمت از آن یکی دو قرن پیش

نشسته ام کنار دل به پای چشمهای تو

سکوت گاه گاه تو مرا شکنجه می دهد

خدا کند که بشنوم صدای چشمهای تو

اگرچه شرم می کنم بگویمت که شاعرم

ولی تمام این غزل فدای چشمهای تو.

 ناله ی برگهای پاییزی در زیر پای من
جیغ باد پاییزی نوازش من
گریه ی آسمان پاییزی همدم من
من پاییزی تو پاییزی او پاییزی
زیر درختان زرد پاییزی با تو پاییزی
با توام ای زیبای پاییزی
چه کنم بی تو در این روزهای پاییزی
تو در آسمان بهاری و من در این زمین پاییزی
بی تو من پاییز پاییزم
کاش شعر پاییزی مرا می شنیدی
کاش روی زرد پاییزی ام را میدیدی
و کاش دستان سرد پاییزی ام را می گرفتی
ای پاییز دوست داشتنی من
بی تو هیچم بی تو پاییزم
دوستت دارم ای عشق پاییزی من

Trista Pena


Yo se que un dia volvera
trista pena
ya dejala ya

Yo se que un dia volvera
trista pena
yo la voy buscar

Y yo no me acuerdo de ella
amor amor amargo
amor bien agitanado
amor con mi querer

Hoy para vivir
amor confundi
y no sabe llorar
hoy manana vivir
no sabes confundir
un amor de verdad
pero ya lo siento ya

La que mas queria
amor mas agitanado
amor ya mas agitanado
amor ya sin tu querer

Hoy para vivir
amor confundi
y no sabe llorar
hoy manana vivir
no sabes confundir
un amor de verdad
pero ya lo siento ya

Hoy para vivir
amor confundi
y no sabe llorar
Hoy para vivir
amor confundi
y no sabe llorar
pero un amor verdad



درد جان گداز:


می دانم كه او روزی باز خواهد گشت
با دردی جانگداز
حالا او را تنها بگذار

می دانم كه او روزی باز خواهد گشت
با دردی جانگداز
من به جستجوی او می روم

و او را به خاطر نمی آورم
یك عشق یك عشق تلخ
عشقی كاملآ كولی وار
عشقی هماهنگ با خواسته های من

امروز در زندگی و عشق حیرانم
وتو مفهوم گریستن را نمی دانی
و فردا
تو نمی دانی كه چگونه حیران می شوی
در عشق واقعی...
اما من هم اكنون آن را احساس می كنم

كسی كه بیش از حد دوستش دارم
به شكلی كاملآ كولی وار
عشقی كاملا كولی وار
عشقی بجز عشق تو

امروز در زندگی و عشق
حیرانم
و تو مفهوم گریستن را نمی دانی
و فردا...
تو نمی دانی كه چگونه حیران می شوی
در عشق واقعی...
اما من هم اكنون آن را احساس می كنم

به تو که فکر می‌کنم

بی‌اختیار

به حماقت خود لبخند می‌زنم


سیاه لشکری بودم

در عشق تو

و فکر می‌کردم بازیگر نقش اولم …

افسوس ...

دنیا که اینجوری نمیمونه همیشه
یه روز میای میگم نمیخوام و نمیشه
خیال نکن همیشه دلم برات میمیره
یه روزی برمیگردی که دیگه خیلی دیره

یه روز میای سراغم که خیلی وقته رفتم
هزار هزار بهونه از اون نگات گرفتم
این روزارو یادت باشه که یه وقت نگی نگفتی
اون روزا دور نیست که به یاده من بازم نیفتی

یه وقتی برمیگردی که فایده ای نداره
هر چی سرم آوردی دنیا سرت میاره
یه وقتی برمیگردی که فایده ای نداره
هر چی سرم آوردی دنیا سرت میاره

دنیا که اینجوری نمیمونه همیشه
یه روز میای میگم نمیخوام و نمیشه
خیال نکن همیشه دلم برات میمیره
یه روزی برمیگردی که دیگه خیلی دیره

یه روز میای سراغم که خیلی وقته رفتم
هزار هزار بهونه از اون نگات گرفتم
این روزارو یادت باشه که یه وقت نگی نگفتی
اون روزا دور نیست که به یاده من بازم نیفتی

یه وقتی برمیگردی که فایده ای نداره
هر چی سرم آوردی دنیا سرت میاره
یه وقتی برمیگردی که فایده ای نداره
هر چی سرم آوردی دنیا سرت میاره

نه نگو یید با ترانه!
می سرایم این ترانه جور دیگر:
باز باران بی ترانه
دانه دانه
میخورد بر بام خانه
یادم آید روز باران :

پا به پای بغض سنگین
تلخ و غمگین
دل شکسته
اشک ریزان
عاشقی سر خورده بودم
میدریدم قلب خود را
دور میگشتی تو از من
با دو چشم خیس و گریان.
میشنیدم از دل خود
این نوای کودکانه
پر بهانه
زود بر گردی به خانه.
یادت آید؟
هستی من!
آن دل تو جار میزد
این ترانه
باز باران،
باز میگردم به خانه

باز باران

یادمان باشد که : او که زیر سایه ی دیگری راه می رود ، خودش سایه ای ندارد.

یادمان باشد که : هرروز باید تمرین کرد دل کندن از زندگی را.

یادمان باشد که : زخم نیست آنچه درد می آورد، عفونت است.

یادمان باشد که : در حرکت همیشه افق های تازه هست.

یادمان باشد که : دست به کاری نزنم که نتوانم آنرا برای دیگران تعریف کنم.

یادمان باشد که : آنها که دوستشان می دارم می توانند دوستم نداشته باشند.

یادمان باشد که : حرف های کهنه از دل کهنه بر می آیند، یادمان باشد که که دلی نو بخرم .

یادمان باشد که : فرار راه به دخمه ای می برد برای پنهان شدن نه آزادی.

یادمان باشد که : باور هایم شاید دروغ باشند.

یادمان باشد که : لبخندم را توى آیینه جا نگذارم.

یادمان باشد که : آرزوهای انجام نیافته دست زندگی را گرفته اند و او را راه می برند.

یادمان باشد که : لزومی ندارد همانقدر که تو برای من عزیزی ، من هم برایت عزیز باشم.

یادمان باشد که : محبتی که به دیگری می کنم ارضای نیاز به نمایش گذاشتن مهر خودم نباشد.

یادمان باشد که : برای دیدن باید نگاه کرد ، نه نگاه!

یادمان باشد که : اندک است تنهایی من در مقایسه با تنهایی خورشید.

یادمان باشد که : دلخوشی ها هیچکدام ماندگار نیستند.

یادمان باشد که : تا وقتی اوضاع بدتر نشده! یعنی همه چیز رو به راه است.

یادمان باشد که : هوشیاری یعنی زیستن با لحظه ها.

یادمان باشد که : آرامش جایی فراتر از ما نیست.

یادمان باشد که : من تنها نیستم ما یک جمعیتیم که تنهائیم.

یادمان باشد که : برای پاسخ دادن به احمق ، باید احمق بود.

یادمان باشد که : در خسته ترین ثانیه های عمر هم هنوز رمقی برای انجام برخی کارهای کوچک هست.

یادمان باشد که : لازم است گاهی با خودم رو راست تر از این باشم که هستم.

یادمان باشد که : سهم هیچکس را هیچ کجا نگذاشته اند، هرکسی سهم خودش را می آفریند.

یادمان باشد که : آن هنگام که از دست دادن عادت می شود، به دست آوردن هم دیگر آرزو نیست.

یادمان باشد که : پیش ترها چیز هایی برایم مهم بودند که حالا دیگر مهم نیستند.

یادمان باشد که : آنچه امروز برایم مهم است، فردا نخواهد بود.

یادمان باشد که : نیازمند کمک اند آنها که منتظر کمکشان نشسته ایم.

یادمان باشد که : من « از این به بعد » هستم ، نه « تا به حال ».

یادمان باشد که : هرگز به تمامی نا امید نمی شوی اگر تمام امیدت را فقط به یک چیز نبسته باشی ...

چشات آرامشی داره که تو چشمای هیشکی نیست
میدونم که توی قلبت بجز من جای هیشکی نیست
چشات آرامشی داره که دورم میکنه از غم
یه احساسی بهم میگه دارم عاشق میشم کم کم
تو با چشمای آرومت بهم خوشبختی بخشیدی
خودت خوبی و خوبی رو داری یاد منم میدی
تو با لبخند شیرینت بهم عشقو نشون دادی
تورویای تو بودم که واسه من دست تکون دادی                           
از بس تو خوبی ، میخوام باشی تو کل ، رویا هام
تا جون بگیرم ، با تو باشی امید ، فردا هام
چشات آرامشی داره که پابند نگات میشم
ببین تو بازی چشمات دوباره کیش و مات میشم
بمون و زندگیمو با نگاهت آسمونی کن
بمون و عاشق من باش بمون و مهربونی کن ...

روي آن شيشه تبدار تو را " ها " کردم

اسم زيباي تو را با نفسم جا کردم

حرف با برف زدم سوززمستاني را

با بخار نفسم وصل به گرما کردم

شيشه بد جور دلش ابري و باراني شد

شيشه را يک شبه تبديل به دريا کردم

عرق سردي به پيشاني آن شيشه نشست

تا به اميد ورود تو دهان وا کردم

در هواي نفسم گم شده بودي اي عشق

با سرانگشت تو را گشتم و پيدا کردم

با سرانگشت کشيدم به دلش عکس تو را

عکس زيباي تو را سير تماشا کردم

و به عشق تو فرآيند تنفس را هم

جذب اکسيژن چشمان تو معنا کردم

باز با بازدمي اسم تو بر شيشه نشست

من دمم را به اميد تو مسيحا کردم

پنجره دفترم امروز شد و شيشه غزل

و من امروز براين شيشه تو را " ها " کردم

آن قدر آه کشيدم که تو اين شعر شدي

جاي هر واژه ، نفس پشت نفس جا کردم ...

یادمان باشد اگر این دلمان بی کس شد

 طلب مهر ز هر چشم خماری نکنیم

 یادمان باشد که دگر لیلی و مجنونی نیست

 به چه قیمت دلمان بهر کسی چاک کنیم

 یادمان باشد که در این بهر دو رنگی و ریا

 دگر حتی طلب آب ز دریا نکنیم

 یادمان باشد اگر از پس هر شب روزیست

 دگر آن روز پی قلب سیاهی نرویم

 یادمان باشد اگر شمعی و پروانه به یکجا دیدیم

 طلب سوختن بال و پر کس نکنیم

 یادمان باشد ازامروزجفایی نکنیم

 گر که درخویش شکستیم صدایی نکنیم

 خود بسازیم به هردرد که ازدوست رسد

 بهربهبود ولی فکردوایی نکنیم

 جای پرداخت به خود بر دگران اندیشیم

 شکوه ازغیرخطاهست خطایی نکنیم

 وبه هنگام عبادت سرسجاده ی عشق

 جزبرای دل محبوب دعایی نکنیم

 یاورخویش بدانیم خدایاران را

 جزبه یاران خدادوست وفایی نکنیم

 گله هرگزنبود شیوه ی دلسوختگان

 با غم خویش بسازیم وشفایی نکنیم

 یادمان باشداگرشاخه گلی راچیدیم

 وقت پرپرشدنش سازونوایی نکنیم

 پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

 گر شکستیم ز غفلت من و مایی نکنیم

 یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد

 طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

 دوستداری نبود بندگی غیر خدا

 بی سبب بندگی غیرخدایی نکنیم

 مهربانی صفت بارزعشاق خداست

 یادمان باشد ازینکار ابایی نکنیم

 ولی آخر تو بگو با دل عاشق چه کنم؟

 یاد من هست، طلب عشق ز هر کس نکنم

 گو تو آخر که نه انصاف و نه عدل است و نه داد

 دل دیوانه من بهر که افتاده به خاک

 این همه گفتم و گفتم که رسم آخر کار

 به تو ای عشق ، تو ای یار ، به تو ای بهر نیاز

 یاد من هست که دیگر دل من تنها نیست

 یاد من هست که دیگر دل تو مال من است

 یاد من هست که باشم همه عمر بهر تو پاک

 یاد تو باشم و هر دم بکنم راز و نیاز

یاد تو باشد از این پس من و تو ما شده ایم

 هر دو عاشق دو پرستو دو مسافر شده ایم ...

من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی

 ولی با منت و خواری پی شبنم نمی گردم.
 
 من اون خاکم به زیر پا ولی مغرور مغرورم

به تاریکی منم تاریک ولی پر نور پر نورم

اگه گلبرگ بی آبم به شبنم رو نمیارم

اگه تشنه تو خورشیدم به سایه تن نمی کارم

من اون دردم که هر جایی پی مرحم نمی گرده

چه غم دارم اگر دنیا به کام من نمی چرخه

من اون عشقم که با هرکس سر سفره نمی شینه

من اون شوقم که اشکامو به جز محرم نمی بینه

اگه من ساقه ی خشکم به دریا دل نمی بندم

اگه بارون پربارم به صحرا دل نمی بندم

زندگی یک آرزوی دور نیست....

زندگی یک جست و جوی کور نیست....

زیستن در پیله پروانه چیست؟

زندگی کن ؛ زندگی افسانه نیست....

گوش کن ! دریا صدایت میزند....

هرچه ناپیدا صدایت میزند....

جنگل خاموش میداند تو را....

با صدایی سبز میخواند تو را....

زیر باران آتشی در جان توست....

قمری تنها پی دستان توست

پیله پروانه از دنیا جداست....

زندگی یک مقصد بی انتهاست....

هیچ جایی انتهای راه نیست....

این تمامش ماجرای زندگیست.

عشق من خاطره عشق من از ياد مبر
يادم ای شاخ گل نسترن از ياد مبر

آن گل ياس سپيدی که به دستم دادی
ای گل ياس سپيد چمن از ياد مبر

خاطرات خوش این عشق جنون‌آسا را
مبر ای بوی خوش یاسمن از ياد مبر

چون ببوسد لب مهتاب گل روی تو را
بوسه‌ام ای گل مهتاب تن از ياد مبر

چون پر نرم نسيمی بنوازد رويت
نغمه نرم غزل‌های من از ياد مبر

ياد باد آنکه مرا يار عزيزت خواندی
ياد اين يار عزيز کهن از ياد مبر

از غمت سوخته‌ام با ستمت ساخته‌ام
اين همه سوختن و ساختن از ياد مبر

عالم و هر چه در او هست ببر از يادت
ليک دل دادن و عاشق شدن از ياد مبر

خسرو فرشیدورد

روزی ما دوباره

كبوترهايمان را پيدا

خواهيم كرد

مهربانی دست زيبايی

 را خواهد گرفت

روزی كه كمترين سرود

 بوسه است

هر انسان برای دیگری

برادر است

روزی كه ديگر مردم درهای

خانه ها شان را نمی بندند

و

قفل افسانه است

تنها قلب

برای زندگی بس است

 

روزی كه معنای هر سخن

 دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرين حرف

 دنبال سخن نگردی

روزی كه آهنگ هر حرف 

 زندگی ایست

تا من به خاطر آخرين شعر

رنج جستجوی قافيه نبرم

روزی كه هر حرف ترانه ايست

تا كمترين سرود بوسه باشد

  

روزی كه تو بيايی  برای هميشه

مهربانی با زيبايی يكسان شود

روزی كه ما دوباره برای

كبوترهايمان دانه بريزيم...

من آنروز را انتظار می كشم

حتی اگر روزی كه ديگر

نباشم

  

وصیت نامه ی زیبای حسین پناهی

قبر مرا نیم متر کمتر عمیق کنید تا پنجاه سانت به خدا نزدیکتر باشم.

بعد از مرگم،انگشتهای مرا به رایگان در اختیار اداره انگشتنگاری قرار دهید.

به پزشک قانونی بگویید روح مرا کالبدشکافی کند، من به آن مشکوکم!

ورثه حق دارند با طلبکاران من کتک کاری کنند.

عبور هرگونه کابل برق، تلفن، لوله آب یا گاز از داخل گور اینجانب اکیدا ممنوع است.

بر قبر من پنجره بگذارید تا هنگام دلتنگی، گورستان را تماشا کنم.

کارت شناسایی مرا لای کفنم بگذارید، شاید آنجا هم نیاز باشد!

مواظب باشید به تابوت من آگهی تبلیغاتی نچسبانند!

روی تابوت و کفن من بنویسید: این عاقبت کسی است که زگهواره تا گور دانش بجست.

دوست ندارم مردم قبرم را لگدمال کنند. در چمنزار خاکم کنید!

کسانی که زیر تابوت مرا میگیرند، باید هم قد باشند.

شماره تلفن گورستان و شماره قبر مرا به طلبکاران ندهید.

گواهینامه رانندگیم را به یک آدم مستحق بدهید، ثواب دارد!

در مجلس ختم من گاز اشکآور پخش کنید تا همه به گریه بیفتند.

از اینکه نمیتوانم در مجلس ختم خودم حضوریابم قبلا پوزش می‌طلبم.

وقتی تو نیستی

نه هست‌های ما

چونان كه بایدند

نه باید ها...

مثل همیشه آخر حرفم

و حرف آخرم را

با بغض می‌خورم

عمری است

لبخند‌های لاغر خود را

در دل ذخیره می‌كنم:

باشد برای روز مبادا!

اما

در صفحه‌های تقویم

روزی به نام روز مبادا نیست

آن روز هر چه باشد

روزی شبیه دیروز

روزی شبیه فردا

روزی درست مثل همین روزهای ماست

اما كسی چه می‌داند؟

شاید

امروز نیز روز مبادا باشد!

وقتی تو نیستی

نه هست‌های ما

چونانكه بایدند

نه باید ها...

هر روز بی‌تو

روز مبادا است!

 (تقدیم به عزیز راه دورم)

غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت‌

پياده آمده‌ بودم‌، پياده خواهم رفت‌

طلسم غربتم امشب شكسته خواهدشد

و سفره‌ای كه تهی ‌بود، بسته خواهدشد

و در حوالی شبهای عيد، همسايه‌!

صدای گريه نخواهی شنيد، همسايه‌!

همان غريبه كه قلك نداشت‌، خواهد رفت‌

و كودكی كه عروسك نداشت‌، خواهد رفت‌

 
 

منم تمام افق را به رنج گرديده‌،

منم كه هر كه مرا ديده‌، در گذر ديده‌

منم كه نانی اگر داشتم‌، از آجر بود

و سفره‌ام ـ كه نبود ـ از گرسنگی پر بود

به هرچه آينه‌، تصويری از شكست من است‌

به سنگ‌ سنگ بناها، نشان دست من است‌

اگر به لطف و اگر قهر، می ‌شناسندم‌

تمام مردم اين شهر، می ‌شناسندم‌

من ايستادم‌، اگر پشت آسمان خم شد

نماز خواندم‌، اگر دهر ابن ‌ملجم شد

 
 

طلسم غربتم امشب شكسته خواهد شد

و سفره‌ام كه تهی بود، بسته خواهد شد

غروب در نفس گرم جاده خواهم ‌رفت‌

پياده آمده‌ بودم‌، پياده خواهم ‌رفت‌


 

چگونه بازنگردم‌، كه سنگرم آنجاست‌

چگونه‌؟ آه‌، مزار برادرم آنجاست‌

چگونه باز نگردم كه مسجد و محراب‌

و تيغ‌، منتظر بوسه بر سرم آنجاست‌

اقامه بود و اذان بود آنچه اينجا بود

قيام ‌بستن و الله اكبرم آنجاست‌

شكسته ‌بالی ‌ام اينجا شكست طاقت نيست‌

كرانه‌ای كه در آن خوب می ‌پرم‌، آنجاست‌

مگير خرده كه يك پا و يك عصا دارم‌

مگير خرده‌، كه آن پای ديگرم آنجاست‌

 


شكسته می ‌گذرم امشب از كنار شما

و شرمسارم از الطاف بی ‌شمار شما

من از سكوت شب سردتان خبر دارم‌

شهيد داده‌ام‌، از دردتان خبر دارم‌

تو هم به ‌سان من از يك ستاره سر ديدی

پدر نديدی و خاكستر پدر ديدی

تويی كه كوچهء غربت سپرده‌ای با من‌

و نعش سوخته بر شانه برده‌ای با من‌

تو زخم ديدی اگر تازيانه من خوردم‌

تو سنگ خوردی اگر آب و دانه من خوردم‌

 
 

اگرچه مزرع ما دانه‌های جو هم داشت‌

و چند بتهء مستوجب درو هم داشت‌

اگرچه تلخ شد آرامش هميشهء تان‌

اگرچه كودك من سنگ زد به شيشهء تان‌

اگرچه متهم جرم مستند بودم‌

اگرچه لايق سنگينی لحد بودم‌

دم سفر مپسنديد نااميد مرا

ولو دروغ‌، عزيزان‌! بحل كنيد مرا

تمام آنچه ندارم‌، نهاده خواهم ‌رفت‌

پياده آمده‌ بودم‌، پياده خواهم ‌رفت‌

به اين امام قسم‌، چيز ديگری نبرم‌

به‌جز غبار حرم‌، چيز ديگری نبرم‌

خدا زياد كند اجر دين و دنياتان‌

و مستجاب شود باقی دعاهاتان‌

هميشه قلك فرزندهايتان پر باد

و نان دشمنتان ـ هر كه هست ـ آجر باد ...

چيکــ ... چيکـــ چيکـــ... چيکـــ چيکــ چيکـــ چيکــ... چيکـ چيکـ چيکـ چيکـ چيکــ چيکــ... چيک چيکــ چيکـ چيکــ چيکــ چيکـ چيکـ چيکــ... اينجوريــه که بارونــــ شروعــ ميشه مثلـــ زندگيـــ ... مثلـــ آدما ... مثـلــ دوستـــ داشتنـــ ... مثلـــ عشقـــــ ... چيکـــ چيکـ چيکـــ چيکـ چيکـــ چيکـ چيکــ چيکـ... چيکــ چيکـ چيکــ چيکـ چيکــ چيکـ... چيکــ چيکـ چيکـــ چيکـ ... چيکــــ چيکـــ... چيکــــ... اينجوريه که بارونــــ تمومــــ ميشه مثلــــ زندگيـــ ... مثلـــ آدما ... مثلــ دوستـــ داشتنـــ ... مثلـــ عشقــــــ ...

بهار بهار
صدا همون صدا بود
صداي شاخه ها و ريشه ها بود
بهار بهار
چه اسم آشنايي
صدات مياد ... اما خودت كجايي
وابكنيم پنجره ها رو يا نه
تازه كنيم خاطره ها رو يا نه
بهار اومد لباس نو تنم كرد
تازه تر از فصل شكفتنم كرد
بهار اومد با يه بغل جوونه
عيد آورد از تو كوچه تو خونه
حياط ما يه غربيل
باغچه ما يه گلدون
خونه ما هميشه
منتظر يه مهمون
بهار اومد لباس نو تنم كرد
تازه تر از فصل شكفتنم كرد
بهار بهار يه مهمون قديمي
يه آشناي ساده و صميمي
يه آشنا كه مثل قصه ها بود
خواب و خيال همه بچه ها بود
آخ ... كه چه زود قلك عيديامون
وقتي شكست باهاش شكست دلامون
بهار اومد برفارو نقطه چين كرد
خنده به دلمردگي زمين كرد
چقد دلم فصل بهار و دوست داشت
واشدن پنجره ها رو دوست داشت
بهار اومد پنجره ها رو وا كرد
من و با حسي ديگه آشنا كرد
يه حرف يه حرف ‚ حرفاي من كتاب شد
حيف كه همش سوال بي جواب شد
دروغ نگم ‚ هنوز دلم جوون بود
كه صبح تا شب دنبال آب و نون بود ...

هر که‌ دل آرام‌ دید از دلش‌ آرام‌ رفت‌
چشم‌ ندارد خلاص‌ هر که‌ در این‌ دام‌ رفت
‌
یاد تو می‌رفت‌ و ما عاشق‌ و بی‌دل‌ بدیم‌
پرده‌ برانداختی‌ کار به‌ اتمام‌ رفت
‌
ماه‌ نتابد به‌ روز چیست‌ که‌ در خانه‌ تافت‌
سرو نروید به‌ بام‌ کیست‌ که‌ بر بام‌ رفت
‌
مشعله‌ای‌ بر فروخت‌ پرتو خورشید عشق‌
خرمن‌ خاصان‌ بسوخت‌ خانه‌گه‌ عام‌ رفت
‌
عارف‌ مجموع را در پس‌ دیوار صبر
طاقت‌ صبرش‌ نبود ننگ‌ شد و نام‌ رفت
‌
گر به‌ همه‌ عمر خویش‌ با تو برآرم‌ دمی‌
حاصل‌ عمر آن‌ دم‌ است‌ باقی‌ ایام‌ رفت
‌
هر که‌ هوایی‌ نپخت‌ یا به‌ فراقی‌ نسوخت‌
آخر عمر از جهان‌ چو برود خام‌ رفت
‌
ما قدم‌ از سر کنیم‌ در طلب‌ دوستان‌
راه‌ به‌ جایی‌ نبرد هر که‌ به‌ اقدام‌ رفت
‌
همت‌ سعدی‌ به‌ عشق‌ میل‌ نکردی‌ ولی‌
می‌ چو فرو شد به‌ کام‌ عقل‌ به‌ ناکام‌ رفت‌
 

سعدی

 

متضاد دوست داشتن نفــــــــــــــرت نیست

بی تفاوت بودنه ...

یاد حرفهای پدر ژپتو به پینوکیو می افتم که می گفت: پینوکیو! چوبی بمان؛ ادم ها سنگی اند، دنیایشان قشنگ نیست ...